یک اتفاق ساده، چیزی شبیه زندگی

و اينک عيد نوروز (سکانس ۱۱) ...

مش قاسم و فرشته — Mon, 14 Mar 2005 12:40:00 GMT

::: سکانس 1:

سلام. خوبید دوستان نازنینم؟

عید نوروز داره میاد کَم‌کَم یه سال دیگه هم با تموم خوبی و بدیهاش داره میره که به تاریخ بپیونده و فقط یه مُشت خاطره واسه ما به جا می‌گذاره که مسلماً بعضی‌هاشون ارتباط بسیار نزدیک و مستقیمی با آینده و زندگی ما دارند

** صدها چراغ داری و بیراهه می‌روی؟؟ دلم نمیآد بیفتی و ببینم زمین خوردنت رو !!! **

سالی که گذشت، از درد و عذاب روحی عظیمی رها شدم و بسیار خوشحالم که اون دوران سیاه و زشت رو ریختم توی مستراح و یه سیفون هم روش هرچی بود گذشت... تجربه‌اش مهم بود... و اونم چه تجربهء گرونی !!! ارزشش رو داشت؟؟؟ اينو آینده بهم میگه... به تعادل رسيدم گزافه‌گوئی نمی‌کنم دیگه... گفتنی زیاده... اما کسی رو سراغ ندارم که لیاقت و توانائی دَرک درد دل رو داشته باشه (بجز يه نفر که همراز دل و نازنين منه که خودش ميدونه )... شرمنده‌ام !

** ســاقــیــا آمــدن عـیـد مـبــارک بـادت وان مـواعـیـد کــه کـردی مـَرواد از یـادت **

** شادی مجلسیان در قدم مقدم توست جای غم باد هر آن دل که نخواهد شادت **

::: سکانس 2:

::: نکته: در نُسَخ قدیمی و از یاد دیگران رفته و همچنین در افسانه‌های گول‌زَدنکی مامان‌بزرگ‌ها اینگونه آمده است «برترین چیز رسیدن به نگاهی است که از حادثه عشق تَر است» ... و اینک؛ در داستانهای جدید و امروزی (واقعیت‌ها) اینچنین آمده است «برترین چیز رسیدن به جیب پُر از پول و قلب عاری از عشقی است (وقتی طرف خَر باشه) که تو را سرشار از شوقِ مایه‌داری زیستن می‌کند» ... وقتی به مُراد دلت رسیدی که همانا دست یافتن به یک همچین شخصیت پولداری است، مطمئن باش ملّت اطرافت صدایی شبیه به نِی‌هَنبان (یک سازه محلی و جنوبی) را از اعماق ماتحتت می‌شنوند که از شادی خَرکِیف شده‌ای !!!

** جـانـا به حاجتی که تو را هست با خـــدای کاخر دمی بپرس کـه مـا را چه حاجتست **

** اِی پــادشــاه حُسن خــُـــــدا را بسوختیم آخر سوال کُن که گدا را چه حاجت است **

::: سکانس 3:

:* عیدی مش‌قاسم به تو دوست نازنین (این از نوشته‌های بجا مونده از فرشته‌خانم نازنینه) *:

دارم می‌لرزم...

بازم داره نگام می‌کنه... نگاهش تموم جون و تنم رو می‌لرزونه... لجم دراومده... بیشعور کثافت... بازم پیداش شده... بازم ایستاده سر راهم و با اون چشای وَق زده و سبیل‌های بَد فُرمش داره برّ و بر من رو نگاه میکنه !!! مگه خودت خواهر و مادر نداری نکبت؟؟ امروز دیگه روز انتقامه... روز تلافی... انتقام خودم و تموم دخترای محله رو ازش می‌گیرم... خجالت هم نمی‌کشه... اون بار هم سر راه مامانم ایستاده بود و دنبالش اومده بود تا داخل حیاط !! این داداشای بی‌عرضه‌ام هم که حسابی ازش می‌ترسن !!!

انگاری باز هم می‌خواد بیاد طرف من !! ای خدااااااا... آخه مگه من چه گناهی کردم؟؟ آخ که چقدر ازت متنفرم !! کاش می‌تونستم اینو رو در رو بهت بگم... این بار دیگه مسلّح هستم دیگه... فکر کردی... این دفعه دیگه ازت نمی‌ترسم دیگه... تصمیم خودمو گرفتم دیگه... یه چوب کلفت دستمه که اگه اومدی محکم بکوبم توی کلّه‌ات

این دفعه، دیگه دفعه آخر دیگه... اینقدر دیگه پُر رو شدی دیگه که این بار اومدی داخل حیاط خونه دیگه... بابام اگه من و تو رو توی این وضع ببینه چی میگه؟؟ اگه همسایه‌ها ببینن چی؟؟؟ دیگه تحمّلش رو ندارم دیگه

آلان 10 دقیقه‌اس که داریم همدیگه رو نگاه می‌کنیم یاد فیلم‌های وسترن افتادم که هر کدوم منتظر عکس‌العمل اون یکی ایستاده تا زودتر هفت‌تیر بکشه فِس (فکر + حس) می‌کنم کلینت ایستوود هستم و اون هم یوهان کلیف توی فیلم «خوب، بد، زشت»

داره بهم لبخند می‌زنه !! نمی‌دونم توی چه فکریه... فکر کنم مَست کرده !!! با اون صورت سیاه و بد ترکیبش که الهی مرده شور ببره هرچی سیاهه !!!

وای که دماغم چقدر می خاره... آلانه که عطسه کنم

آه آه آه ... هـَ ... پـ ... شـ ... یـ ... م م م م م

آخیش... عجب عطسه‌ای بود... راحت شدم... سَرَم سبک شد

اِوا خاک عالم... این موش اکبیری کجا رفت؟؟!!!

** پیش از اینت بیش ازین اندیشهء عُشاق بود مـهـرورزی تـو بـا مــا شهرهء آفــاق بـود **

** یـاد بـاد آن صحبت شبها کـه بـا نوشین لبان بحث سرّ عشق و ذکر حلقهء عُشاق بود **

سال نو مبارک... موفق، شاد، خوشبخت، پیروز و همواره سلامت باشید

قربون دوستای نازنینم: مش قاسم غیاث آبادی

آخرين...

مش قاسم و فرشته — Mon, 20 Dec 2004 19:59:00 GMT

::: این آخرین است... گرچه کمی طولانی است، اما آخرین است :::

::: سکانس 1:

حالا که پابند تو هستم، می‌گریزی... پابند لبخند تو هستم می‌گریزی...

با خنده‌هـایت زندگـی می‌آفرینی... تا دیدمت، فهمیدم این را آخرینی...

از بوسه پرهیزم نمودی، با غصّه لبریزم نمودی... بارون غم غرقم نموده، عشقت حواسم را ربوده... می‌گريزی...

::: سکانس 2:

چقدر از آدمای دُو رو بَدم میاد احمق‌هایی که توی چشمات زل می‌زنن و با یه لبخند احمقانه به اندازه دَهَن گشادشون، بهت دروغ میگن بعد هم فکر میکنن طرفشون مثل خودشون «حضرت خَر» رو با پوستش خورده و هیچی نمی‌فهمه!!!

hey... dear liar, shame on you... I hate you

رُک باش... راستگو باش... صادق باش... در بیان احساسات، عواطف و تمایلات درونیت... در بیان قشنگترین غرایزت... حتّی در بیان سکس... بدون که صداقت، تو رو دوست‌داشتنی‌تر میکنه...

::: سکانس 3:

یه کاری کُن خدایا، من از این دل جدا شم... نفرین به هرچی عشقه، میخوام عاشق نباشم... لاف زدم؛ این حرفم یه لافِ بزرگ بود... عاشقم و عشقم رو با تمام خوبی‌ها و بدی‌هاش می‌پرستم و دوست دارم...

عزیزم، من از لب تو منتظر يه حرف تازه‌ام، تا قشنگترین قصه عالم رو بسازم... زیباترین، باشکوه ترین و بزرگترین آرزوی زندگیم، چشیدن طعم شیرین لب کسی است که صادقانه و عاشقانه بهم بگه «دوستت دارم»، بوسه‌ای عاشقانه و عمیق، تا نَفَسم بند بیاد؛ و بعد بمیرم تا شاید یه موقع این حرفش دروغ نباشه...

::: سکانس 4:

راستی... با شنیدن اسم «میرغضب» یاد چی میفتید؟؟

::: سکانس 5:

مرا چشمی است خون افشان، ز دست آن کمان ابرو

جهان بس فتنه خواهد شد، از آن چشم و از آن ابرو

غلام چـشـم آن تُـرکـم که در خـواب خـوش مـسـتـی

نگـاریـن گلشنش رویسـت و مشکین سـایبـان ابـرو

::: سکانس 6:

منم که شهـره شهـرم به عشق ورزیدن ... منم که دیـده نیالوده‌ام به بد دیدن

وفا کنیم و ملامت کشیم و خوش باشیم ... که در طریقت ما کافریست رنجیدن

::: سکانس 7:

تقدیم به کسی که "هَستی" زندگی ام بوده و هست:

"شب يلدا"

درمانده‌ام...

به چه مي‌خندي ماه؟؟

به منِ غمگين و درمانده به راه؟

كه در اين بُن‌بستِ تاريك و افسردهء وجود، ثانيه‌ها را مي‌شمارم؟

و به دنبال آغوشي گرم براي ميزباني اشك‌هايم مي‌گردم؟

و هم‌آغوشي كه غمم را دريابد؟

و به دنبال سينه‌اي با چراغي روشن !؟

" ديوانه " چه واژه زيبائيست؛

و "عاشق"، ديوانه است؛

و "عاشق"، عاشق است؛

و "عشق"، باران است؛

و "عشق"، "تو" هستی؛

و به "عشق" قسَم که دوستت دارم...

و عشق تو، "سیاه" است؛ به سیاهی "شب یلدا" که زیباترین است،

و سیاهی شب یلدا، یکدست و بی‌ریا و عاشقانه است،

و سیاهی شب یلدا،

به رنگ چشمان معصوم و صادق توست که شوق زیستن در آن نمایان است،

و به سیاهی "شب یلدا" قسَم که دوستت دارم...

و عشق تو، از جنس باران است،

و باران، لطیف است و عاشقانه،

و باران، رحمت است و لطف خداوندی عادل؛

و به پاکی و لطافت "باران" قسَم که دوستت دارم...

و بیش از آنچه میدانی و میدانی و میدانی، دوستت دارم...

گذر ثانيه‌ها، بی‌تو (اِی تمام هستی من)، چه سرد است...

مرا درياب،

مرا اي نازنين درياب...

وَه؛ كه چه تَلخم امشب... «علی نظريان، شب يلدا ۱۳۸۳»

::: سکانس 8:

رفیقان یک به یک رفتند، مرا در خود رها کردند ... همه خود درد من بودند، گمان کردند که هَمدردند... اِی کاش قبل از اینکه به خیال خام خویش بخواهیم هَمدرد کسی باشیم، ببینیم درد او چیست که شاید اصلِ دردِ او نباشیم!!! شاید اینقدر بد بوده‌ام که تحمّلم برای دوستانم سخت بوده و به یک اشاره مرا از لیست دوستانشان حذف کرده‌اند...

مهم نیست که چقدر "قربون صدقه" یکدیگر برویم، چون اصولاً "قربون صدقه" کسی رفتن کرایه ندارد و حرف‌زدن مالیات نمی‌گیرد... اما احساساتی که من در مطلب پیش به آنها اشاره کردم، فکر میکنم آنقدر بر این اُمّت روشنفکر و شوریده گران آمده که از اظهارنظرهایشان نمی‌دانستم بخندم یا بگریم!! جمع نمی‌بندم، چون حساب کسانی که بی‌ادعا از احساسات زیبا و لطیف زنانه‌شان سخن گفتند، جداست... مخاطبم افراد خاصّی است... کسانی که با احساسات ظریف (و صد البته "ضعیف") خودشان و بدون کوچکترین تأملی در نوع نوشتار و متن و اصل موضوعی که نویسنده بیان کرده، بدون تفکّر و اندیشه، شمشیرها را از رو بستند و حتی نگذاشتند شخص نویسنده دفاعی از خویش داشته باشد!!! و آنگاه با غروری احمقانه می‌گویند "ما انسانهایی روشنفکر هستیم و برای اعتلاء و ارزش‌دهی به مقام والای "زن"، هر کاری را انجام می‌دهیم"... آهای انسانهای کوچکِ خودبزرگ بین، به خود بیائید و ببینید در کجا ایستاده‌اید و از چه منظری به قضایا می‌نگرید... ببینید درد کجاست و درمانش چیست... چشمها را بشوئید، و جور دیگری ببینید... شمائی که میگوئید "فمینیست" هستید، و بزرگترین افتخار "فمینیست" بودنتان در روابط آزادتان با جنس مخالف خلاصه میشود که به آن افتخار می‌کنید و می‌گوئید "پدرم به روابط من کاری ندارد، چون فمنیست هستم!!"... "برادرم به روابط من کاری ندارد، چون فمنیست هستم!!"... "شوهرم به روابط من کاری ندارد، چون فمنیست هستم!!"... و ...

آیا تا به حال اندیشیده‌اید که باید چگونه باشید؟؟ آیا تمام "فمینیست" بودن شما در سرپوش گذاشتن بر عقده‌های روحی و روانی و کمبودهای دوران گذشته‌تان خلاصه می‌شود؟؟ یا اینکه گمان می‌کنید با داشتن روابطی آزاد، به هر نحو و شکلی، با کسان دیگر، می‌توانید خود را فمینیست بخوانید و به آن ببالید؟؟ چرا بجای اینکه راه‌حل را بیابید، سعی در پاک‌کردن صورت مسأله دارید؟؟ البته به گمان من جواب این سوال بسیار ساده است و در مطلب پیشین به آن اشاره نموده‌ام...

به راستی اوج هنر شما در چیست؟؟ اصول "فمینیست" را می‌دانید؟؟ و یا میدانید که فردی که اصطلاحاً "فمینیست" است، چه وظیفه سنگینی دارد؟؟ مطمئن هستم که نمی‌دانید... از حرفهایتان، از اندیشه ضعیفتان و از نوع نگارشتان پيداست که نمی‌دانيد... می‌گوئید که مبارزه می‌کنید برای آزادی زن!! کدام مبارزه را می‌گوئید؟ مبارزه کردن فقط گله و شکایت است از روزگار؟؟ و یا اینکه جائی اگر کلمه‌ای در مورد "زن" دیدید، فوراً رَگ "فمینیست" شما قلنبه شود؟؟ یا اینکه فکر می‌کنید هر جنس مؤنثی که به سنّ بلوغ رسید و اندکی سینه‌اش برجسته شد و در خود احساس زنانه‌گی کرد، باید همصدا با شما افراد پوچ و تهی مغزی گردد که می‌توانم به جرأت بگویم نهایتاً نوک بینی خود را می‌بینید؟؟ من در همین وادی مجازی، کسانی را دیده‌ام که چه بی‌ادعا، از حقوق، احساسات و عواطف پاک زنانهء خویش دفاع می‌کنند و دارای چنان شخصیت قوی و دوست داشتنی هستند که کسی را یارای مقابله و کوچکترین اهانت و هتک حرمتی به ایشان نیست؛ و هیچ‌گاه نام خویش را با لقب دهان‌پُرکُنی مانند "فمینیست" مزین ننمودند...

نمیدانم چه بگویم... فقط خوشحالم که کسانی را شناخته‌ام که به گمانم همدرد بودند، اما دریافتم که اینان خودِ دردند!!! و کسانی که "مش قاسم" را از لیست خود حذف کرده‌اید، بدانید که باعث خوشنودی "مش قاسم" است که چهره واقعی شما را بشناسد... و "مش قاسم" هیچ نیازی از بودن و هم صحبتی با شما احمقهایی که خود را عاقل و بالغ می‌دانید، ندارد... و "مش قاسم" هیچ توضیحی به افرادی که بی‌دلیل و بدون دَرک صحیح موضوع، دهان گالهء خویش را باز می‌کنند و هر خزعبلاتی را به عنوان نظر می‌دهند، نمی‌دهد...

آقا یا خانمی که این سکانس را خوانده‌ای، طرف صحبتم تو نیستی... اما اگر این سکانس را خواندی و کمی در خود احساس ناراحتی و درد کردی؛ و در تفکراتت اینگونه آمد که به شخصیتت توهین شده و جزو همین افراد نامبرده هستی و در این طبقه بندی جای داری، بجای هرگونه اقدام و توهین‌کردن و ارجیف بافتن، سعی در اصلاح خویش بنمای... اگر هم نمی‌توانی خودت را اصلاح کنی، در اسرع وقت و با دَم دستی‌ترین ابزار ممکنه خودت را بکُش و جهانی را خلاص کن؛ که در این دنیای کثافت، همچون تو بسیارند...

والسّلام.

::: سکانس 9:

به یاد سخن یکی از بزرگانم افتادم که می‌گفت: "هر کَس به قدرِ شعورش می‌فهمد".

اینطور نیست؟؟ یعنی شما بیشتر از شعورتان می‌فهمید!!؟؟؟ من این سخن را باور دارم؛ و اندازه و ظرفیت ذهنی و شعور انسانها را دَرک می‌کنم...

::: سکانس 10 (آخرین):

یکی بود، یکی نبود... یه روز و روزگاری بود... یه جائی یه دختری، یه جائی یه پسری... با هم آشنا شدن... در این وادی مجازی... چه ساده، بی تکلّف... گفتن بنویسیم از خودمون، از اطرافمون، از اعتقادات و نظرهامون... از همه چیز می‌نویسیم... بجز "سکس" و "سیاست" که راست کار ما نیست... هرچند که به نظرمون "سکس"، یکی از بزرگترین دغدغه‌های جوامع بشری بوده و هست، اما ننوشتیمش...

بعد از مدتی، یه بندهء خدائی که واقعاً خدا زده بود پَسِ کله‌اش و نمیدونم مرتکب چه کار زشتی به درگاه خداوندِ عادل شده بود که اومد و عاشق "فرشته خانم" شد... و بعد از مدتی فرشته خانم شوهر کرد و رفت...

و "مش قاسم" موند و کلبه‌اش... تک و تنها... خیلی رفقاش رو دوست داشت... خیلی بهشون اعتماد داشت... تا جائی که یکی از دوستان نازنازیش بهش گفت "تو متعلق به دوران پدربزرگ من هستی... ساده هستی و همه رو به عنوان دوست قبول میکنی"... اما مش قاسم قصّه ما چه میکرد؟ مش قاسمی که عوام بود و دهاتی و ساده... پنداری تازه از پشت کوه اومده بود توی دلِ یه اجتماع بزرگ... و قلبی داشت که تازه زنگارهاشو پاک کرده بود... و تازه دلش شده بود به زلالی چشمه‌سارهای دهاتشون... و می خواست شادی‌هاشو با دوستانش تقسیم کنه... اما...

از تموم عزیزانی که این مدت، شخصیت "مش قاسم" رو قبول کردند، تشکر می‌کنم و دوستشون دارم... ایّام خوبی رو با شما عزیزان بودم و هیچوقت فراموشتون نمی‌کنم... فعلاً تصمیم بر ننوشتنه... شاید حدود 50 مطلب آماده و تایپ شده دارم که فقط کافیه Copy و Paste بشه... و شاید 3 برابر این مقدار مطلب بر روی کاغذ... اما دیگه نمیتونم و نمی‌خوام بدون اون بنویسم... کسی که فقط حظورش در لذت زودگذر چَت کردن خلاصه نمیشد...

اینجا، کلبه‌ای بود متعلق به من... جائی بود که می‌تونستم حرفای دلم رو بزنم و "تو" بخونی... همون توئی که شاید نتونم همون حرف ها رو، رو در رو بهت بگم... و دلم؛ دلی که به مرور زمان زنگار بسته و سیاه شده بود، داشت کم کم با حریرِ سفیدی از مهربونی و عشق تزئین میشد... سعی می‌کنم که این تزئین کردن رو همچنان ادامه بدم...

شاید به طور موقت از بلاگستان برم... شاید هم برای همیشه... نمی‌دانم... اما مطمئن باشید همیشه همچون روحی آرام، در گوشه و کنار این وادی مجازی حظور دارم... و به کلبه زيبای تک‌تک شما عزیزان میام مهمونی... راستی، مهمون ناخونده نمی‌خواین؟؟

و اما...

مش قاسم در کُمای اینترنتی است...

مش قاسم سکوت می‌کند...

مش قاسم دیگر نیست...

مش قاسم دیگر نمی‌نویسد...

مش قاسم می‌رود تا باسواد شود...

مش قاسمِ عوام، دیگر نمی‌تواند در جائی که روشنفکرانی بسیار وجود دارند، چیزی بگوید... کسانی که Up to date هستند!!! و مش قاسم اینگونه نیست!!!

مش قاسم خداحافظی نمی‌کند، فقط می‌گوید به امید دیدار...

مش قاسم... شاید وقتی دیگر... شاید جائی دیگر... شاید شخصیتی دیگر... شاید تفکّری دیگر... و شاید دوباره چراغ همین کلبه را روشن کند با سخنانی از نوع دیگر...

مش قاسم، دل قوی دار، سحر نزدیک است؛ که این نیز بگذرد...

مش قاسم برای دوستانش آرزوی شادی، خوشبختی، موفقیت و سلامت می‌کند... شب یلداتون خوش...

و تمام.

يک تِز آنتی‌فمنيستی...

مش قاسم و فرشته — Tue, 07 Dec 2004 13:07:00 GMT

::: سکانس 1:

بازم یک «تِز» جدید از خودم صادر کردم...

اصل تِز: بزرگترین، جالبترین و باحالترین سوتی که خداوند متعال (که الهی من قربون بزرگی و عدلش برم و دورش بگردم) داده، آفرینش و خلقت موجودی بسیار پیچیده و مرموز است که میگن: ظریفه... ضعیفه... طنّازه... زیباست... و اون موجود دلربا و زیبا نام «زَن» رو یَدَک میکشه...!!!

توضیح تِز: هیچ فرقی نمیکنه که زن، این موجود به ظاهر دلربا و طنّاز، در چه سطحی از زندگی اجتماعی باشه... یک خانم دکتر، خانم وکیل، خانم مهندس، یه فوق‌تخصّص مغز و اعصاب، یه معلم، یه زن روستایی بی‌سواد و یا حتّی یه زن عامی که بچه‌داری و آشپزی، میتونه اوج هُنرش به حساب بیاد...

همه و همه... بدون استثنا، IQ حداکثر در حدّ مُرغ... حداکثر مُرغ رو که مثال زدم خدائی کُلی دارم بهشون حال میدم... وگرنه وضع از اینی که میگم کُلی خرابتره و IQ بعضی‌هاشون در حدّ جوجهء درون تخم هم نیست... خانمه اگه دیگه کُلی واسه خودش آدم حسابی باشه و کُلی فوق‌پروفسورا و فوق‌دکترا و فوق‌تخصّص و از اینا داشته باشه و شعورش هم اندازه خدا باشه (که بنده بعید میدونم یه همچین کَسی در کُل جامعه جهانی جنس مؤنث یافت بشه)، تازه شاید یه ذرّه به اندازه یک «مَرد مُنگُل» IQ داشته باشه...

بالاترین دلخوشی اینها، نشون دادن لباس‌ها و جواهرات و طلاهاشون به همدیگه... بالاترین تفریح این جماعت سبزی پاک‌کُن، سبزی پاک‌کردن و صد البته غیبت‌کردنه؛ البته همانگونه که مستحضر هستید این جماعت فقط و فقط سبزی رو برای لذّت غیبت‌کردنش پاک می‌کنند و لاغیر؛ مثل «لُر» جماعت که چای رو برای قندش می‌خورند و لاغیر... بالاترین حالی که به کَسی میدن هم همانا و نهایتاً نازِ قاطری و عشوه‌ای خَرکی و چیزهای دیگه برای شوهرانشون و یا هَر کَس دیگه‌ای میتونه باشه...

باشعورترینِ ایشان کسانی هستند که به خیال خام خویش دَم از برابری و تساوی حقوق «زَن» و «مَرد» سَر می‌دهند و نام خویش را «فمنیست» نهاده‌اند...

** توضیح مهم: خدا خودش میدونه که قصدم از این حرف‌ها به هیچ وجه توهین به صاحت مقدس این جماعت نبوده و نیست؛ و فقط واقعیت رو گفتم... و همانطور که میدونید سخن حق و واقعیت گاهی اوقات مثل «کون خیار» تلخه... اما باید پذیرفت دیگه...

فعلاً با همین سخنان گُهربار وَر برید تا بعد...

::: سکانس 2:

تازه خودم رو جمع و جور کردم... طول کشید تا دوباره خودم رو پیدا کنم... غم هجرتت عجیب باورنکردنی و سخت بود؛ سخت... خودت هم نمیدونی با ما چه کردی... شاید خدا هم ندونه با این کارش چه با ما کرد... تو که همیشه از وفاداری برای من سخن میگفتی، چه از این دنیای کثافت دیدی که اینگونه عزم سفر کردی؟؟ چرا انسانهای پاک و خوب همیشه زود میرن و این دنیای کثافت دُو رو و بَدبو رو برای ما انسانهای ناپاکِ سَرتاپا گناه و سیاهی می‌گذارن؟؟ میخوان چی بگن به ما؟ میخوان پاکی خودشون رو به رُخ ما بکشن؟؟ تو که مُعلّمم بودی... تو که استادم بودی... تو که مامانم بودی، میتونی جوابش رو بهم بدی؟؟ هنوز که هنوزه نیمه شب تا سحر بیدارم و دارم با ID تو حرف میزنم و دردِ دل میکنم... میدونم که دونه دونه کلماتم رو میخونی... میدونم که هنوز your bad kid هستم... Nasha باهام آشتی کرد... حتماً میدونی... یادت هست بهت گفتم فقط نیم ساعت وقت بهم بده، همه چیز رو حل میکنم؟؟ نیم ساعت هم طول نکشید... Nasha بهم میگه "داری دیوونه میشی !!!" ... راست میگه مامان؟؟ دلم برات تنگ شده... مگه توی اون کمپی که توی بهشت بهت جا دادن Internet نداری؟؟ اصلاً قدرِ تو رو میدونن اونجا مامان؟؟ اگه نمیدونن برگرد به پیش ما... من منتظرت هستم و خواهم بود... هَر وقت Online شدی حتماْ یه Off برام بذار لطفاً... حتماً جواب میدم... یادت هست بهم می‌گفتی "من مثل مامانت نیستم که بری و ازت خبری نشه و هیچی نگم!!؟؟؟"... پس چرا مدتیه من رو از خودت بی خبر گذاشتی؟؟ خیلی دوستت دارم "باران" عزیزم میبوسمت مامان

::: سکانس 3:

برنیـآمد از تمنّـای لبت کامـم هنـوز ... بر اُمید جـام لَـعـلت دردی آشـامـم هـنوز

روز اول رفت دینم در سَر زلفینِ تو ... تا چه خواهد دَرین سودا سرانجامم هنوز

::: سکانس 4:

وبلاگ خالهء نازنینم امروز 1 ساله شده... برید و بهش تبریک بگید که مهربونی و صفاش قدّ یه دنیاست... الههء مهر وبلاگستان، در تاریخ 7 دسامبر 2004، یک ساله شد... خاله جونم، برای تو آرزوی سلامت و موفقیت میکنم عزیزم دوستت دارم... میبوسمت...

قربون مهربونی دوستانم: مش قاسم غیاث آبادی

بوسه مرگ...

مش قاسم و فرشته — Tue, 16 Nov 2004 14:32:00 GMT

::: تقدیم به قهرمانانی که جانشان را فداکارانه برای آسوده‌گی خاندان خویش می‌دهند !!! :::

تموم بدنش درد می کرد. لِه شده بود. وجود و غرورش. و حالا هم توی یه گوشه تاریک و نمناک، آخرین نفس‌هاشو می‌کشید...

از روزی که پا به دنیای خاکی لعنتی گذاشته و خودشو پیدا کرده بود، می‌دونست دیر یا زود باید راهی رو بره که پدر و مادر و بقیه رفقاش رفته بودند... یه راه دشوار برای زنده موندن... و این در سِرِشت اونا بود. از همون دوران کودکیش تا حالا که زن و بچه‌دار شده بود، پدر و مادر و دوستاش بارها اونو از بوسه مرگ ترسونده و بهش هشدار داده بودند. خودش هم بارها شاهد این بود که بوسه مرگ با دوستانش چه کرده. اما بالاخره یه روز تصمیم خودش رو گرفت. میخواست به خودش و بقیه ثابت کنه که بوسه مرگ در برابر اراده اون هیچی نیست. زن و بچه‌اش رو برای آخرین بار بوسید و راهی شد برای جنگ و کسب تجربه. جنگ با بوسه مرگ... اگه این کار رو نمی‌کرد، شب باز هم باید شرمنده زن و بچه‌هاش میشد و با دست خالی برمی‌گشت خونه... یاد چشمان غمگین دختر کوچولوش افتاد که دیشب گرسنه خوابیده بود و اون خودشو توی گوشه کنار آشپزخونه قایم کرده بود که با نگاه زن و بچه‌هاش روبرو نشه... خجالت می‌کشید... اونا رو خیلی دوست داشت... اونا هم دوستش داشتند و همین باعث میشد که با جدیت بیشتری برای جنگ آماده بشه. پاشنه کفششو وَر کشید... از خونه خارج شد و راه افتاد. همینطور که داشت قدم میزد و اطراف رو نگاه میکرد، دیدش؛ اون کالای گرانبها رو که مدتها دنبالش بود... خدا رو یاد کرد و با احتیاط نزدیکش شد... یه نگاه به اطرافش کرد.... کسی نبود اون اطراف...

با خودش گفت «کدوم احمقی اینو اینجا انداخته !!!؟؟؟»

خوشحال و سرمست از این پیروزی، یه تیکه‌شو به آرومی برداشت. یه فوت بهش کرد و خاک‌هاشو پاک کرد. به آرومی یه گاز ازش زد... آه... چه خوشمزه‌اس... یاد زن و بچه‌اش افتاد که امشب چه غذای لذیذی می‌خورند...

هنوز نئشه لقمه اول بود که دید سرش گیج میخوره... نه... خدایا ... فکرش رو هم نمی‌کرد که به همین راحتی گرفتار بوسه مرگ شده... سرش گیج می‌خورد... افتاد روی زمین... خودشو کشون‌کشون به یه گوشه‌ای رسوند. هنوز چند دقیقه ای نگذشته بود که و جود کسی رو بالای سرش حس کرد؛ و جسم سنگینی که داشت میومد تا بر پیکر نحیفش فرود بیاد. حتی نای حرکت و فرار رو هم نداشت... با آخرین توانش خودشو چسبوند گوشه دیوار... اما دیگه فایده‌ای نداشت... ضربه رو خورد... و بعدش هم احساس کرد شوتش کردند توی فاضلاب... یکی دو دقیقه بعد شنید: «مامان... مامان... یه سوسک دیگه رو هم کشتم...»

حالا میفهمید که اون بوسه مرگ، چیزی جز خمیر سوسک‌کُشی نبوده... اما دیگه خیلی دیر شده بود... تصویر زن و بچه‌ها و دختر کوچولوی زيباش توی ذهنش بود که چشماش برای همیشه بسته شد... و دیگه هیچی ندید...

::: پ . ن 1:

دوستان عزیزم، اگه فکر میکنید سر کار بودید و 1000 البته خوشتون اومده، دوباره بخونیدش و خوندن این مطلب رو هم به دوستانتون توصیه کنید !!!

::: پ . ن 2:

یکی از دوستان عزیز من تازه یه وبلاگ ساخته به نام «دردسَر والدین» برید بخونید و حال کنید و کمکش هم کنید...

::: پ . ن 3 (کاملاً خصوصی):

هِی من میگم سبزه بانمکه هِی تو بگو سیاهه، اما شبیه «کاترین زِتا جونز»

مورد مشکوک دندون طلای اونه که والله بابام جان، دروغ چرا؟؟ تا قبر آ آ آ آ ... من هنوز ندیدم!!! اما میدونم هرچی که هست... من دوستش دارم...

::: بعدالتحریری به رنگ سياه:

تاريخ ۲۱ نوامبر ۲۰۰۴ ساعت ۳:۳۰ نيمه‌شب به وقت تهران... ۲ ساعتی ميشه که "Elizis" بهم اون خبر شوم و لعنتی رو داده... اين سطور رو دارم با چشمانی گريان می‌نويسم...

تموم خوشی‌های این چند روزم فنا شد... روزگار چه روزگاریست؟؟؟ خدایمان چگونه خدائیست؟؟؟ مثل هر شب منتظرشم که بیاد و بهم از اسرار زندگی بگه... من که خواهر نداشتم... اونم برادر نداشت... قول و قرار گذاشتیم که اون خواهرم بشه و منم داداشش... وبلاگش رو چندی پیش تعطیل کرد... "طعم نان خارجی" ... وقتی پرسیدم چرا؟ گفت: مزاحمم میشدن... من اینجا، توی ایران و خوزستان، اون توی کانادا و تورنتو... هرچند که از هم کُلی فاصله داشتیم، اما دل‌هامون به هم نزدیک بود... دیشب با هم کُلی گپ زدیم و شوخی کردیم... بعدشم صورت همدیگه رو بوسیدیم و شب به‌خیر گفتیم... کی فکر میکرد اینجوری بشه؟ کی فکر میکرد این خداحافظی، خداحافظی آخر باشه... امروز "Elizis" دوست مشترک و یونانی‌مون بهم گفت که "باران" تصادف کرده... براش دعا کن... و چند لحظه پیش گفت که "باران" توی یه پارتی بزرگ که به افتخار ورودش به بهشت گرفتن، شرکت کرده... "باران"، خواهر عزیزم، مامانم، دوست مهربونم... دلم برات میشه... میدونم که آلان داری منو میبینی... کُلی برات حرف داشتم که بزنم... کُلی حرف نمونده بینمون بود... چقدر با هم حرف زدیم... بی‌وفائی کردی "باران"... خودتم خوب ميدونی که بی‌وفائی کردی... نگفتی من چه کنم؟ دارم با "Elizis" حرفتو میزنم و گریه میکنیم... "Elizis" فردا میاد کانادا پیشت... کاشکی منم میتونستم بیام... اما تو ازم قول گرفتی که هرگز همدیگه رو نبینیم... من روی قولم هستم... دلم برای مهربونی‌هات تنگ میشه... دلم برای "ریرا" و "آبشار" تنگ میشه... نگفتی داداش کوچولوهام بدون تو چه کنن؟؟ بهت قول میدم داداششون میمونم... بی‌وفائی کردی... چشمام مانیتور رو نمیبینه دیگه... گریه امونم نمیده... برات آرزوی شادی در بهشت رو دارم عزیزم... همیشه در قلب منی... دیگه امید ندارم ID تو رو روشن ببینم... اِی کاش اين فقط يک شيطنت زنانه بود... فراموشت نمیکنم و با خاطراتت شادم... اين بوسه آخره "باران" عزيزم يادم نميره هيچوقت... "باران" روز ۲۱ نوامبر ۲۰۰۴ به بهشت رفت...

دل باصفاتون رو دوست دارم: مش قاسم غیاث آبادی

خدا کُنه...

مش قاسم و فرشته — Thu, 04 Nov 2004 15:12:00 GMT

::: سکانس 1:

این ترانه رو خانم "محشر" خونده که مثل خودش محشره... من این ترانه رو خیلی دوست دارم:

خدا کُنه یادت نره خیلی دوستـم داشتی یه روز... یادت نره که عـاشـقی، هِـی چشم بـه راهته هنوز... خــدا کُنه یادت نره دوستت دارم خیلی زیاد... یـادت نـره کــه عـاشـقـی خاطرتـو خیلی می‌خواد...

بیا غریبه‌گـی نکن، دنیا دو روزه عــزیــزم... یه وقــت مـیـرم تـنـها میشی، دلـت می‌سوزه عزیزم... گلدونـی سرد و خسته‌ام، تو خاک من ریشه بزن... به خـار تـنــهــایــی و درد، بـا رویــشــت تـیـشـه بـزن...

خدا کُنه یادت نره یأس نگاه خسته‌ام رو... صدای نبض بـی‌کــســی، جــنــس دل شکسته‌ام رو... خــدا کُــنـــه یـــادت نـــره پنجره‌های بسته رو... چرا سکوت و انتظـار، عـاشـق دل شکسته رو...

::: سکانس 2:

به هَرچی عشقه لعنت که آدمو خوار و ذلیل میکنه... این رو از تَهِ تَهِ دلِ وامونده‌ام گفتم...!!!

::: سکانس 3:

یادت هست یه موقع می‌خوندی: " اگه برگرده پیشم... براش پروانه میشم..."

نبودی بدبخت... بازم که داری همون غلط رو میکنی... آدما چقدر فراموشکار هستند... مطمئن باش بازم همون قصه تکراریه... اینو قلبت داره بهت میگه... خودتم اینو میدونی... درسته که بعضی وقتا قلبت سرت کلاه گذاشته و بهت دروغ گفته... اما بذار به حساب ساده‌گیش... بیچاره خیلی زود باوره... ولی هنوزم بهترین دوستته... پروانه نبودی... پروانه نیستی... مطمئن باش...

::: سکانس 4:

اِی دل اگر عاشقی، در پی دلدار باش (تا به کجا؟؟) ... بر درِ دل روز و شب، منتظر یار باش (تا به کِی؟؟) ...

::: پ . ن : تو باز داری قهر میکنی... تو باز داری ناز میکنی... تو کِی میخندی واسه من... اخماتو کِی باز میکنی؟؟؟

قربان همه: مش قاسم غیاث آبادی

زندگی...

مش قاسم و فرشته — Tue, 26 Oct 2004 07:25:00 GMT

::: سکانس 1:

وقتی یه سیگار رو روشن میکنی، با خودت میگی: "اوه... حالا کجا تا این سیگار تموم بشه...". وقتی به نیمه‌هاش میرسی می‌بینی که چه زود رسید به نصف... همین چند لحظه پیش روشنش کردی... هنوز دو پُک هم نزدی... وقتی به انتهای سیگار میرسی و پُک‌های آخره می‌بینی که چه زود این سیگار هم تموم شد... هیچ نفعی هم ازش نبردی... نه خودت، نه اطرافیانت... زندگی خیلی از ما هم مثل سیگار میمونه... معدود انسانهایی هستند که خواسته یا ناخواسته مثل اين ناز خاتون که الهه مهر و عزیز دل من هستند، تأثیر مثبتی بر دیگران می‌گذارند... زندگی همینه... باور کن...

::: سکانس 2:

زندگی شاید همین باشد... یک فریب ساده و کوچک... آن هم از دست عزیزی که تو دنیا را، جز برای او و جز با او نمی‌خواهی...

من گمانم زندگی همین باشد...

::: سکانس 3:

آه اِی زندگی، منم که هنوز، با همه پوچی از تو لبریزم... نه به فکرم که رشته پاره کنم... نه برآنم که از تو بگریزم...

می‌مکم با وجود تشنه خویش... خون سوزان لحظه‌های تو را... آنچنان از تو کام می‌گیرم... تا به خشم آورم خدای تو را... «فروغ فرخزاد»

::: سکانس 4:

میشه اون روز بیاد، بگی دوستم داری؟؟؟ بگی جز من کسی رو نداری...

دوستت دارم... تو رو اندازه دریا... دوستت دارم تو رو قدّ یه دنیا...

بیشتر از دیروز... کمتر از فردا... دوستت دارم...

باورش سخته؟؟ اما حقیقت داره... همه چیز درست میشه... فقط آلان توضیحی ندارم... باور کن...

فدای دل صادق و صمیمیتون: مش قاسم غیاث آبادی

يک تجربه جدید...

مش قاسم و فرشته — Fri, 15 Oct 2004 19:21:00 GMT

سلام. با عرض شرمنده‌گی از همه عزیزانی که به اینجا اومدن و من نتونستم بهشون سر بزنم...

10 روز نبودم... تنهای تنها... با انسانهایی که اگرچه رنج روزگار رو میشد در تک‌تک اجزای صورتشون دید، ولی بازم بهت لبخند میزنن و با آغوش باز پذیرای تو هستند... این خصوصیت مردم خونگرم خوزستانه... استانی که "کارون" و "اروند رود" یا به قول عربها "شَطّ العرب" در اون جاریه... یکی از مهدهای تمدن در دنیا... با نشانه‌هایی از دوران باشکوه و پُرعظمت ما ایرانیا... استانی چهارفصل که وقتی در جنوبش گرمای هوا 50 درجه است، شمالش 30-25 درجه است... مخزن پول ایران... با دریاهای نفت و گاز در زیر خاک تفتیده‌اش؛ با پالایشگاه‌های عظیم پتروشیمیش؛ و با خلیج همیشه فارسش که این منطقه و استان رو مبدل به نقطه‌ای استراتژیک و مهم در دنیا کرده... استانی که تمام درآمد ایران از اونجا تأمین میشه، اما مردم مهریون و زحمتکشش همچنان در رنج و فلاکت و فقر بسر می برند... آره... من هم یک خوزستانی هستم و به این افتخار میکنم...

ماهشهر؛ شهری صنعتی و بسیار گران از لحاظ هزینه‌های زندگی... توی یکی از ادارات ماهشهر مشغول به کار شدم... با پرسنلی مهربون و دوست داشتنی که به 3 روز نکشیده با همه دوست شدم و صمیمی... و بین اونا با "خانم کعبی" آشنا شدم که چقدر فهمیده بود و مهربونیش مثل مهربونی مادرم می مونست... بنا به موقعیتم در اداره دوست نداشتم اتفاقی بیفته که با کسی درگیر بشم یا دلخوری بوجود بیاد...

صبح، ساعت 6:30 از خواب بیدار میشدم... از مهمانسرای اداره تا محل کارم 200 متر فاصله است. اگه جلسه نداشتم که معمولاً ساعت 5 عصر توی اداره میموندم... اگه جلسه هم داشتم که دیگه واویلا بود... بعدش با دوستانم میرفتم بازار... ساعت حدود 9 شب که میشد، راه می‌افتادم به طرف خوابگاه دوستانم در "کَمپ C"، خوابگاه برو بچه‌های پتروشیمی منطقه ویژه... پیاده‌روی از مهمانسرا تا اونجا واقعاً برام لذت‌بخش بود... خودتی و تاریکی شب و یه خیابون؛ که دو طرفش خونه‌هایی به سبک انگلیسی (شرکت نفتی) است که با شمشادهایی در هر دو طرف از هم جدا شدن... با هوایی لطیف و دلپذیر... آروم آروم یکی دو نخ سیگار از نوع وینستون قرمز می‌کشیدم تا به خوابگاه بچه‌ها برسم... تا حدود ساعت 1 اونجا میموندم و بعد برمی‌گشتم مهمانسرا... حدود ساعت 3 نیمه شب هم می‌خوابیدم و فردا هم همون برنامه بود...

این 10 روز فرصت خوبی بود که با خودم خلوت و به کارهام و آینده ام فکر کنم... فرصتی بود تا جدا بشم از جمع همیشگی اطرافیانم... فرصتی بود تا میزان وابستگی و دلبستگی خودم به آدمای اطرافم رو بسنجم... ببینم میتونم بدون اونا به روال عادی زندگیم ادامه بدم یا نه... حالا دوباره برگشتم به مملکت خودم... بین خانواده و دوستانم... میخوام ببینم تجربه 10 روز تنهائی و دوری از اونا چه تأثیری بر رفتارم داشته... جوابش در آینده مشخص میشه...

::: پ . ن : من مامان می خوام ...!!!

فدای دوستان عزيزم: مش قاسم غیاث آبادی

چگونه دیوانه شدم؟؟؟

مش قاسم و فرشته — Tue, 28 Sep 2004 15:54:00 GMT

::: تقدیم به عزیزی که مرا با سخنان " جِبران خلیل جِبران " آشنا کرد :::

از من می‌پرسید که چگونه دیوانه شدم...

چنین روی داد: یک روز، بسیار پیش از اینکه خدایانِ بسیار به دنیا بیایند، از خواب عمیقی بیدار شدم و دیدم که همه نقاب‌هایم را دزدیده‌اند. همان هفت نقابی که خودم ساخته بودم و در هفت زندگی‌ام بر چهره می‌گذاشتم. پس بی‌نقاب در کوچه‌های پُر از مردم دویدم و فریاد زدم "دزد، دزد، دزدان نابکار" ... مردان و زنان بر من خندیدند و پاره‌ای از آنها از ترس من به خانه‌هاشان پناه بردند.

هنگامی که به بازار رسیدم، جوانی که بر سرِ بامی ایستاده بود فریاد برآورد " این مرد دیوانه است " ... من سر برداشتم که او را ببینم؛ خورشید نخستین بار چهره برهنه‌ام را بوسید. نخستین بار خورشید چهره برهنه مرا بوسید و من از عشق خورشید مشتعل شدم؛ و دیگر به نقاب‌هایم نیازی نداشتم. و گویی در حال خلسه فریاد زدم " رحمت، رحمت بر دزدانی که نقاب‌های مرا بردند " ...

چنین بود که من دیوانه شدم...

و از برکت دیوانگی هم به آزادی و هم به امنیت رسیدم؛ آزادیِ تنهایی و امنیت از فهمیده شدن. زیرا کسانی که مرا می‌فهمند چیزی را در وجود من به اسارت می‌گیرند.

ولی مبادا که از این امنیت، زیاد غَره شوم. حتی یک دزد هم در زندان از دزد دیگر در امان است.

فدای دلهای مهربونتون: مش قاسم غیاث آبادی

روزی از روزگار من (شماره ۲)

مش قاسم و فرشته — Sat, 18 Sep 2004 14:00:00 GMT

::: پیش سکانس:

1- سلام بر دوستان عزیز و گُلم. خوبید؟ مرسی از همه تون که منو شرمنده خودتون کردید با تبریک ها و کارتهایی که برام Mail زدید . همه تون رو صمیمانه می‌بوسم.

2- امروز تولد این خانم خوشگل و نازه ... یکی از دوستان عزیز من که خیلی هم دوستش دارم... ژینوس عزیزم، تولدت مبارک ... ایشالله 1000 سال عمر کنی و سعادتمند و خوشبخت باشی...

3- بابا دَمِ شهریوری‌ها گرم... انگاری همه وبلاگستان شهریوری هستند... همه تبریک...

4- آقا تو رو خدا اين توپچی تيم ما رو دريابيد!!!

::: مقدمه مطلب: اَي كه چه حالي ميده... شكستن رو ميگم... اصلاً حال ميكني كه بشكني... يه دفعه كه مزه‌اش رفت زير دندونت، ديگه ول‌كُن نيستي ديگه و هِی میشکنی... حالا اين شكستن هر چي مي‌خواد باشه... شيشه همسايه، گردن يه مزاحم، قول و قرار و پيمون... حتي دل يه عاشق که بعضیا متخصصن توش...

::: سكانس 1:

تاريخ: 6/1/1383 - مكان: مملكت غياث آباد، خونه ما - زمان: 12:00 ظهر

توي رختخوابم هستم. غَلت مي‌زنم و دلم نمي‌خواد بيدار بشم. داداشام دارن بالاي سرم همديگه رو ميزنن و طبق معمول كتك‌كاريه... صداي تلويزيون هم اينقدر زياده كه كِرِ خداست... شبكه يك... تازه سريال “ O مثبت ” شروع شده... از جام پا ميشم... يه مشت آب به صورتم ميزنم... ميشينم پاي تلويزيون...

::: سكانس 2:

تاريخ: همون روز - مكان: جاي قبلي - زمان: 2:30 ظهر

سر سفره نشستم... مامان باقالي پلو با سير ماست درست كرده... صداي تلفن... شماره موبايل “ Loader ” افتاده روي Caller ID ...

من: سلام Loader چطوري؟

اون: اَوالِ اِسا... مخلص... چِطَریَ؟ بِیو خونه ما... چی هم مِخوُ...!!! (= احوال استاد... مخلص... چطوری؟ بيا خونه ما ... چيزي هم نخور...!!!)

-: چِنِن هَم؟ بِرنامه مو هِه...!!؟؟؟ (= چي شده؟ برنامه داريم...!!؟؟؟)

-: ها... وَگِر بیو... خداحافظ... (= آره... پاشو بيا... خداحافظ...)

نهار رو نيمه رها ميكنم و لباس مي‌پوشم... مامان ميگه: هَم میشَ وِلو دِلوُوي؟؟؟ (= هم میری ولگردي؟؟؟)

::: سكانس 3:

تاريخ: همون روز - مكان: مملكت غياث آباد، خونه Loader اينا - زمان: 3:00 ظهر

زينگ... زينگ...

-: كيه ؟؟

-: منم... حضرت اجل... جناب مش قاسم غياث آبادي عليه‌السلام...

Loader در رو باز كرد. جمعشون جمع بود... فقط يكي كم بود كه اونم اومد...

من: چرا شروع نمي‌كنيد اين مراسم روحاني و مقدس رو...!!!؟؟؟

Red Joker: منتظر “ علي عشقی ” هستيم. قراره با عمو ناصر و کاپیتان (=دائي جِف ) بيان... بعد از دقايقي، اونا هم اومدن... “ خاله ” داره ماست و خيار آماده ميكنه... “ كيارش ” هم مايع حيات رو مياره... سه نمونه مايع بهشتي هست با درصدها و رنگهاي متفاوت زرد، قرمز و سفيد كه اون سفيده خيلي خطري ظاهر شده...

شروع كرديم... Loader شد ساقي... جاي همه خالي... يك سال و شش ماه از آخرين باري كه نوشيدم ميگذره... پس مي‌نوشم به سلامتي، ياد و خاطره عزيزترين كسانم و شما... جاي “ گوسفند ” و “ بوفالو ” خيلي خاليه...

::: سكانس 4:

تاريخ: همون روز - مكان: جاي قبلي - زمان: 4:30 عصر

در حال دلقك‌بازي هستيم... علي عشقی، عمو ناصر، کاپیتان و داش Leon رفتن ... قراره بچه‌ها برن دنبال “ ملخ آبي ” ... ميرم توي حيات خلوت تا دور از چشم خاله يه سيگار بكشم... با دو پُك اول، دنيا برام خيلي قشنگ ميشه... سرم داره گيج ميخوره... اَه لعنتي ... ظرفيتم خيلي پائين اومده... بيخيال سيگار ميشم... ميام پيش بچه‌ها و دراز ميكشم و به دلقك‌بازيشون نگاه ميكنم... توي عالم خودم، اين كلمات هِي برام قِر ميان:

Loader خره، گاو منه... اون كه نهايت نداره خريته... والله بابام جان، دروغ چرا؟؟؟ تا قبر آ آ آ آ ... پنداري ما هم موافقيم... Red Joker ؟؟؟؟ پاره است... “ ملخ ” تا دقايقي ديگر گوزي بيش نيست همانند ما ... كيارش؟؟ نمي‌دانم...!!!

Red joker هم داره اون طرف زنجه‌موره ميكنه:

به هرچي عشقه لعنت... من اين دفعه آخري كه عاشق نشدم... ولي دروغ چرا، كاشكي عاشق شده بودم... حداقل مي‌دونستم كه عاشقم و زجر مي‌كشيدم... و آلان چه كنم ؟؟ كه نه عاشقم و نه معشوق کسی... وقتي اون مي‌گفت شد، شد؛ نشد، نشد... مي‌خواي من چي بگم...؟؟ خوشبختانه اين دفعه عاشق نشده بودم... اِي گُه توش... كاشكي هميشه مست بودم...

::: سكانس 5:

تاريخ: همون روز - مكان: جاي قبلي - زمان: 6:00 عصر

من توي هال، در حالي كه دارم با گيتار “ ميلاد ” وَر ميرم تا يه صدايي ازش دربياد، با خاله دردِ دل ميكنم... بچه‌ها...؟؟ همه توي حياط هستند... مثل اينكه يكي دوتاشون گلاب به رو شدن... من و “ ملخ ” از خونه ميزنيم بيرون تا يه هوايي بخوريم و از مناظر زيباي طبيعت وحشي، زیبا و خوب خدادادي با آرايش و مدل‌هاي مختلف كه هر سال عيد نوروز به مملكت ما ميان، بهره‌اي ببريم... البته من كه بسيار بچه مثبت هستم... بيشتر براي دل “ ملخ ” گفتم...

::: سكانس 6:

تاريخ: همون روز - مكان: خونه Loader اينا - زمان: 8:30 شب

حال يكي دوتا از بچه‌ها خوب نيست... زياده‌روي كردن...

من با اشاره به كثيفي‌هاي رو زمين: هذا فَضلَةُ الدِّجاجَة !!!؟؟؟

" خاله ” رو به يكي از بچه‌ها: خاله تو استفراغ كردي يا ريدي ؟؟؟

دارن حياط رو مي‌شورن...

بقيه‌اش رو نمي‌گم ديگه... يادش بخير، چقدر خوش گذشت... خدايا... چيزي ديگه برامون نمونده ديگه... اين خوشيها رو تو از ما نگير...

قربون صفاي دل یه رنگ و بامعرفت همه رفقام: مش قاسم غياث آبادي

یه حس غریب...

مش قاسم و فرشته — Fri, 10 Sep 2004 14:57:00 GMT

::: سکانس 1:

خیلی غریبی واسه من ... از چه شبی جدا شدی ؟؟؟

چیزی بگو، اما نگو «قصّه ما به سَر رسید» ...

::: سکانس 2:

از آمدنم نبود گر وی را سود ... وَز رفتن من جاه و جلالش نفزود ...

از هیچ کسی نیز دو گوشم نشنود ... کین آمدن و رفتنم از بهر چه بود ؟؟؟

::: سکانس 3:

تا حالا شده وقتی با همه لج کردی... همه دنیا رو مسئول بدبختیهای خودت میدونی... هیچیت سر جاش نباشه... همه رو به نحوی از خودت برنجونی... با پدر و مادرت لج کنی... اخلاقت سگی باشه... تحمل کردنت برای دیگران سخت باشه... فکر زیادی بودن بین آدما بهت دست بده... بخوای خودکشی کنی... با وجود اینکه میدونی کاری که داری میکنی داره عزیزترین کسانت رو آزار میده، ولی بازم انجامش میدی... خودتو زدی به خری... نمونه کامل یه احمق شدی... و ... و ...

یه دفعه، دو جمله از «گابریل گارسیا مارکز» بطور اتفاقی، اونم نصف شب که تک و تنها نشستی و داری توی حیاط خونه زیر نور مهتاب سیگارت رو دود میکنی و حسابی هم دلتنگی، ببینی و بخونی، که تلنگری باشه بر روح و روان و وجود خسته‌ات و از اون حالت لعنتی در بیای؟؟؟

1- تو ممکنه برای تمام دنیا فقط یک نفر باشی، اما برای بعضی افراد تمام دنیا هستی ...

2- اگر کسی تو را آنگونه که می خواهی دوست ندارد، به این معنی نیست که تو را با تمام وجودش دوست ندارد ...

دو سه روزه که روحم اساسی چکش‌کاری و صافکاری شده... اما هنوز همون خری هستم که بودم ... و سگم همچنان بهتر از خودمه !!!

::: سکانس 4:

زندگی، نمایشنامه‌ای است که ما بازیگران آن هستیم... «ویلیام شکسپیر»

بعضی افراد اونقدر بازیگران ماهری هستند و در نقششون غرق میشن که احساس میکنی واقعاً خودِ خودشون هستن و واقعی‌اند... بعضی افراد هم اونقدر تُپُق میزنن و سوتی میدن که فوراً لو میرن و نمیتونن برای دیگران نقش بازی کنن و واقعاً خودشون هستن... بعضی ها هم این وسط فقط سیاهی لشکرند و حمّال جامعه... من به شخصه به گروه دوم اعتماد بیشتری دارم... «مش قاسم غیاث آبادی»

::: سکانس 5:

راستی... تولدم مبارک ...!!!؟؟؟

دوستتون میدارم: مش قاسم غیاث آبادی